بهترین هدیه برای بهترین معلم

بهترین هدیه برای بهترین معلم

امروز که نوشته های جدید دوستان متممی را می خواندم نوشته زیبای آقای حمید طهماسبی را دیدم که در مورد روز تولد بهترین معلم عزیزم آقای محمدرضا شعبانعلی نوشته بودند.

محمدرضا شعبانعلی

بعد از خواندن آن مطلب با خودم کمی فکر کردم که حتما طبق سنتی که هست اکثر دوستان برای ایشان هدایای را خواهند فرستاد و در این میان من چه هدیه ای بفرستم؟! اولین گزینه ای که به ذهنم اومد فرستادن e card بود. همیشه به مناسبت های مختلف از e card های سایت 123greetings.com استفاده می کنم. کارت های تبریک مختلف و متنوعی برای مناسبهای مختلف دارد.

بعد از کمی فکر کردم که فرستادن e card گزینه خوبی نیست چون احتمالا دیگر دوستان هم فرستاده اند و هم اینکه یک ایمیل کم اهمیت به حجم ایمیل های ایشان هم اضافه می شود یا شاید ایشان در میان ایمیل های انبوه آن را نبینند.

با خودم گفتم هدیه خوب هدیه ای است که در شان ایشان هم باشد و واقعا باعث خوشحالی ایشان گردد. گزینه خریدن کتاب هم رد شد. اینکه احتمالا کتاب تکراری بخرم و اینکه واقعا انتخاب کتاب برای ایشان با سواد و مطالعه اندکی که دارم بسیار سخت است.

آخرین و بهترین گزینه ای که به ذهنم رسید این بود که بهترین هدیه برای هر معلمی، شاگرد خوب بودن برای آن معلم هست. و این جمله ایشان به ذهنم رسید:

در هر کسب و کاری، رویای تو این است که روزی جلوتر از دیگران باشی.
اما رویای یک معلم، این است که دیگران روزی جلو‌تر از او باشند.

لینک این نقل قول: معلم بودن کسب و کار نیست

با خودم گفتم بهترین هدیه ای که می توانم برای معلم عزیزم بدهم اینه که حداقل به پیشنهاد وبلاگ نویسی ایشان در روزنوشته ها و متمم متعهد باشم. به همین خاطر دوباره سراغ همه پست های ایشان در مورد وبلاگ نویسی رفتم:

بعد از مطالعه و یادداشت برداری مجدد، تصمیم گرفتم آنها را بصورت جزوه ای پرینت بگیرم و در فرصت های مختلفی مجددا مرور کنم که هم به نوشتن متعهدتر شوم و هم یادآوری نکات مهم آن باشد. (لینک دانلود فایل PDF تمام پست های محمدرضا شعبانعلی در مورد وبلاگ نویسی) البته درس های متمم در مورد ایده های وبلاگ نویسی در این فایل به خاطر رعایت قوانین متمم درج نشده است.

یکی از زیباترین جملات ایشان که همیشه با مرور و یادآوری اون، انگیزه و شوق زیادی برای نوشتن پیدا میکنم، پاراگراف زیر هست:

نخستین موردی که آموختم این بود که نوشتن در فضای مجازی، از هر رزومه‌ی دیگری ارزشمندتر است. به قطع یقین، اگر به سال ۷۶ برگردم (ورودی کارشناسی) یا سال ۸۴ (ورودی ارشد) و به من بگویند که بین قبولی در دانشگاه و اجازه‌ی نوشتن در فضای مجازی باید یکی را انتخاب کنم، با چیزی که در این ده سال تجربه کردم، لحظه‌ای در رها کردن دانشگاه و شروع به وبلاگ نویسی، تردید نخواهم کرد.

4.7 (93.33%) 6 votes

دیدگاه ها

    1. نویسنده
      پست

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *